نزديك ميشوي به من

  فرسنگها در من فرو ميروي

  در من خانه ميكني

  در من حضورميابي

  لحظه به لحظه هرجا و هر كجا

  توي انگشتهايم جاري ميشوي

  سطر به سطر خاطراتم را مي نگاري

  روي لبم مينشيني

  خنده ميشوي، حرف مي شوي

  دلم كه مي گيرد از چشمهايم ميباري

  كيستي ؟ كيستي تو؟

  كيستي تو كه اين همه

  در من بي تابي

  سزاوار حرفهاي عاشقانه اي

  كيستي تو كه ديدنت زندگي

  رفتنت مرگ است

  در من بمان

 از هنوز تا هميشه................

حق با تو بود

جدار آرزوهایم را می شکنم

همه را روانه می کنم

به سوی قلم و كاغذی كه روزی باد خواهد برد

چونان اندیشه های واهی كه تك به تك آنها را

به شوق بهار روی گلبرگهای گلهای كنار پنجره ات نگاشته بودم

و باد پرپر کرد و برد

همیشه حق با تو بود...

می دانم

دستم به خورشید نمی رسد

چشمانم هم كه بیهوده

آسمان سرگردان را می پاید

راستش را بخواهی

حتی نمی دانم برای پایان كدام جمله باید

شكل علامت سوال بشوم

تا جوابم را بدهی!

گاهی فراموش می كنم

برای درك فاصله ی من

تا غرور این حروف

اتنظار زیادی از تو دارم!

امان از دزدان واژه

تقصیر من نیست

باور كن قحطی واژه شده است

مطمئنم اگر سهراب هم حالا اینجا بود

مرا چون علامت سوالی واژگون

كنار شعرش می گذاشت

اما تو همچنان ...

مهم نیست

دیگر كار از كار گذشته است

بعد از غروب نمناك نگاه من و تو

خورشید هم درد بی درمان گرفته است

آری حق با تو بود

شقایق دختری بیست ساله با قدی متوسط و اندامی متناسب ،  موهایی که بصورت دم اسبی بسته بود ، ابروهای کوتاه ، چشم هایی سبز ، بینی باریک ،   دها نی  کوچک  و لبانی زیبا که حاکی از فرم ژنتیکی او بود اما با چهره ای خسته و مظلومانه ، به شهلا دلداری می داد و از او می خواست دیگر به آن موضوع فکر نکند . شهلا دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت ، فهم این موضوع که چطور در دو شب هر آنچه داشته و نداشته از کفش بیرون رفته برایش غیر ممکن بود . شهلا از  خانه فرار کرده بود که از دست پدر و برادرانش آسوده باشد ، اما به یک باره رکب مردی هوس باز را خورده بود . تحمل این همه درد کار ساده ای نبود ، نمی دانست باید چه کاری انجام دهد در حال و هوای خودش بود که دوباره صدای شقایق را شنید . شقایق خودش را معرفی کرد و داستان این که چگونه خام وعده های سر خرمن شده و به جای زندگی در خارج مورد سوء استفاده چند لات لا اوبالی قرار گرفته و آن ها او را در اینجا رها کردند و رفتند و ...  .  شهلا با شنیدن داستان زندگی شقایق ته دلش آرام شد و با دیدن دختری که شاید از او بدبخت تر باشد به خودش امیدوار شد و داستان خودش را برای  شقایق تعریف کرد و شقایق مدام به او دلداری می داد . شقایق گفت تقریبا  چند ماهی هست که آواره  این بندر هست  و به شهلا گفت فقط یک نصیحت می کنم  " به خانه پدرت برگرد و زندگی ملامت بار را تحمل کن " تنها چیزی که در  روزگار علاج ندارد مرگ است و باقی چیز ها را می شود درست کرد .    " هیچ کجا مانند خانه خود آدم امن نیست ، هر چند در آنجا غریبه باشی ، روزگار بی مروت به هیچ کس رحم نمی کند ، دنیا بدون تو یا با تو با خوشی تو یا با غم تو و هر چیز دیگر به راه خودش می رود و برای تو خم به ابرو نمی آورد  ، اصلا نمی فهمد که تو در این دنیا هستی یا نه ...  ، این روزگار گرگ ها را طعمه کفتار می کند  توکه مثل یک بره هستی  و ... " صحبت های شقایق تمام شد اما شهلا چیز زیادی از این صحبت ها متوجه نشد . شهلا نمی دانست می تواند به شقایق اعتماد کند یا نه . شهلا پس از سکوتی چند دقیقه ای چون تنها راه باقی مانده را اعتماد به شقایق         می دانست با او همراه شد . شقایق با اصرار فراوان شهلا قبول کرد در این سفر همراه  او باشد . مشکل اصلی شهلا و شقایق نداشتن پولی بود که به وسیله آن بتوانند با آن سفر کنند . پا به پای هم مانند دو معشوقه بسوی جاده خروجی بندر می رفتند و با هم از بدی روزگار صحبت می کردند که در طول راه  چند ماشین سواری برایشان بوق زدند اما وقتی موضوع بی پولی را فهمیدند آن ها را سوار نکردند دیگر بار یک کامیون جلوی پایشان ایستاد ، راننده پیاده شد و خواست به آن ها کمک کند ، شقایق به راننده گفت که به زابل میروند و هیچ پولی برای سفر ندارند ، راننده که خود عازم شرق کشور بود با شقایق طی کرد در صورتی آن ها را می برد که بتوانند خستگی سفر را از تنش در بیاورند ، شقایق قبول کرد ولی گفت فقط باید با او کار داشته باشد و نه شهلا . هر دو سوار ماشین شدند و راه افتادند . شهلا که با آن اتفاقاتی که دیشب برایش اتفاق افتاده بود خواب درستی نکرده بود ، در همان ابتدا به خواب رفت . وقتی از خواب بیدار شد دید کامیون در گوشه ای ایستاده ؛ راننده و شقایق نیستند ،با کمی دقت متوجه صدای ناله از پشت پرده پشت سرش شد ، پرده را کمی کنار زد ، بله ، درست می دید این صدای ناله شقایق بود که در زیر دست و پای یک غول هوس باز جان می کند . شهلا با دیدن این صحنه تازه متوجه منظور راننده شده بود ، اما او می توانست چه کاری انجام دهد ، حالش از روزگاری که در آن زندگی می کرد بهم خورد ، سرش به شکل عجیبی درد گرفته بود ، دیدن چهره مظلومانه بهراه چشم خیس شقایق او  را دیوانه می کرد اما او می توانست چه کاری انجام دهد ؟ چند بار دیگر در طول راه با چنین صحنه ای روبرو شد و  این که نمی توانست کاری بکند بیشتر از همه دیوانه اش می کرد ، یک بار هم که راننده دستش را بسوی او انداخت اما با ممانعت شقایق و شیون او دست از سرش بر داشت  .

به خودم قول می دهم دیگر دلم برایت تنگ نشود

قول می دهم دیگر با ترنم صدایت آسمان چشمانم بارانی نشود

قول می دهم دیگربا تصور چهره زیبایت عاشق نی غریب

چشمانت

نشوم

قول می دهم دیگر با خاطرات زندگی نکنم

قول می دهم دیگر به کلبه دلتنگی ات نیایم

قول میدهم دیگر اشکهایم آبرویم را به تاراج نبرد

قول میدهم دیگر ستاره ی آرزویت را کم فروغ نکنم

قول میدهم آسمان دلم را با ستاره وجودت گل باران نکنم

قول میدهم دلم را اززیر پایت بردارم

قول میدهم دیگرآسمان ، ابراها را در روزهای دلتنگی ام نگریاند

قول میدهم دیگر نفسهایم را به عشق تو نکشم

قول میدهم دیگر در کلبه دلم جایت ندهم

...

ای مهربان

ای دوست

میدانم

خوب میدانم

و خوب میدانی

رویای جاوید زندگی ام تنها تویی

تنها روزنه ی شادی من ، خیال لحظه های زیبای با تو بودن

است

تلخی جدایی ات ، کامم را تلخ نمی کند چرا که شیرینیه بوسه

عشقت تا ابد جاوید است

می ستایمت به خوبی و پاکی

و به عظمت عشق سوگند

زنده ام ، تنها با یادت

و چه شیرین است در فراغ یوسف گریستن

بویش را از خاطرات گرفتن

و ارام گرفتن با عطر خوش مهربانی

نازنینم

خوب می دانم نمی توانم به هیچ کدام از قولهایم عمل کنم

چرا که رنگین کمان آسمان زندگی ام با هفت رنگ وجود

مهربانت رنگین شده

پس تا زنده ام می تازم.

تقصیر دلم بود  ..دلم بزرگ نبود...هنگامی که خدا میخواست وارد دلم شود من همه و همه را

 وارد دلم نکرده بودم کسانی را پشت دلم قرار داده بودم بیرون از دلم

او میخواست که من همه ی افریده هایش را بپذیرم

همه را با غمهاشون با شادیهاشون با خوبیهاشون و با بدیهاشون

باید همه را به درون دلم راه میدادم تا خدا در درون دلم میهمان میشد

آه چه نا سپاسم خدایا

بخشند ه تر از تو سراغ ندارم خدایا

به کرمت به مهربانیت مرا  ببخش

ساز دلم را دوباره کوک میکنم تا با هر نغمه ای با هر زخمه ای صدای تو طنین بیندازد در فضای زندگیم

عشق به خود عشق به دیگران عشق به همه ی افریده های خداوند

من سعی میکنم  این را  ملکه ذهنم سازم

یا عشق مدد

 تولدت مبارک    
 
 

 
می خواستم برایت هدیه ای بفرستم گل گفت: مرا بفرست تا با بوی خوشم عشق تو را به او برسانم، خار گفت: مرا بفرست تا در چشم دشمنانش فرو روم، کاغذ گفت مرا بفرست تا بر روی قلب سفیدم کلمات عشقت را بنویسی و برایش بفرستی ، ولی من تصمیم دارم مانند کبوتری سفید خودم را به تو هدیه کنم.

به همرا یک سبد پر از کادو   اما کادوی اصلیت باشه واسه وقتی دیدمت 
خانوما آقایون ددددددددددست

تولد تولد تولدت مبارک...مبارک مبارک تولدت مبارک...
یک سال بزرگتر شدی
چقدر قشنگتر شدی
ایشاالله ۱۰۰ ساله شی
 نه ۱۲۰ ساله شی
نه ۱۲۰ سال کمه
همیشه زنده باشی
محمد جونم تولدت مبارک
10 شاخه گل واست می فرستم 9 تا طبیعی یکی مصنوعی , یه کارت هم می زنم
روش می نویسم "امیدوارم تا پژمرده شدن آخرین گل عمر کنی"
وقتی که تو دنیا اومدی آسمون داشت می بارید....
ولی اون روز هوا نه بارونی بود و نه ابری
این اشک فرشته ها بود که از آسمون می چکید
چون یکی ازشون کم شده بود و اون یه نفر کسی نبود جز تو 
محمد عزیزم
کسی در تالار ِانتظار ِسرنوشت شمارش معکوس خود را برای به
دنیا آمدن یک فرشته دوست داشتنی آغاز کرده است.صدای بهم
خوردن بال معصوم فرشته ها می آید انگار آمدن تو نزدیکست....
لمس ِبودنت مبارک!!
چه اقبالی داشت فصلی را که تو تحویلش گرفتی...محمدم همین روز
عزیز تولدت چند نفر سفارشش را کرده بودند؟؟ چقدر مهربانی که
گذاشتی روزهای هفته هرکدام یک سال مزه کیک تولد تو را زیر
ساعتهای نازنینشان سپری کنند....
محمددوست داشتنی ِمن تولدت خیلی مبارک!
تولدت مبارک!

از تو جدا شده است ... دلم نه ........
از این همه آبی ... از اینهمه آسمان که تا زمین چیده شده است .... از این همه آوای موج که عاشقانه بر شانه هایم می گذرند ... از اینهمه پرنده که مرا به یاد بهشت می اندازد .... عبور می کنم و به سوی آن همه خاکستری می آیم ...
قسم می خورم که با چشمهای تو دیدم ...با نفس تو نفس کشیدم ...با دل تو گریستم ....
دلم برایت تنگ شده است شیرین ترین رویای زندگی ... دلم برایت تنگ است و می دانم به سوی تو باز نمی گردم ...
در این همه آرامش و زیبایی ...مسخ شده ام ....همه جان شده ام و غرق در این آوای دل انگیز ...به رویای تو غرقم ...
فکرش را بکن ...مرگ که لحظه ای فرا می رسد و پنجه در پنجه جانم می اندازد و از ذره ذره تنم بیرون می کشد ....و این من تهی ...این دل تهی ...این جان بی تن ....هر یک گوشه ای ...
تن را به خاک ...جان را به آسمان خواهند سپرد ....و دل را ....به فراموشی ....
فکرش را بکن ...همین جا ..همین حال ...که من اینجا همه وجودم را به دست آوای خوش بهشت سپرده ام ....بیاید ....نزدیک من بنشیند ... چشم در چشمم بدوزد دستهایش را آرام آرام به سویم دراز کند ...و آنگاه که در جذبه سکوت در رویای تو ام ... ناگاه همه چیز سیاه شود ....مثل وقفه میان دو حلقه فیلم ....آنروزها که شانه به شانه هم چشم بر پرده می دوختیم و یک لحظه در سیاه مطلق فرو می شدیم ...تا باز با شمارش معکوس ...به دنیای رنگها باز گردیم ....
اما اینبار شانه ام نه به شانه تو....به خاک سرد است ....و می دانم اینبار که در ابدیت فرو می شوم نگاه تو را جستجو گر و مهربان ....ندارم ....می دانم که اینبار ...شمارش معکوس ...تا انتهای دنیا ادامه خواهد یافت ....و انتظار بس طولانی ...و بدون مرگ ....که من اینبار خود مرگم ....
دلم برایت تنگ شده است قرار دل....و این ....اینهمه تلخم کرده است
بازهم بهت میگم دوستت دارم